Triki up Kepa Junkeraren bigarren albuma da eta 1990eko irailean ikusi zuen argia, Euskal Herriko Trikitixa Txapelketara itzuli —1988an hirugarren postua lortu zuen— eta hainbat diskotan parte hartu ondoren; horien artean, Oskorriren bi lanetan, Tapia eta Leturiaren beste bitan eta San Inazioko Naste Borraste rock taldearenean. Gainera, Zornotzako 87ko Ibilaldiko abestia konposatu zuen, euskal musika-eszenan bere lekua sendotuz. Imanol Urkizuk, Orioko abeslari eta panderojoleak, hartu zuen Motrikuren tokia, hark Kataluniara joan behar izan baitzuen ikasketekin jarraitzeko. Imanolek gogoratzen duenez, Betelun (Nafarroa) egindako erromeria batean, Kepak gero diskoa osatuko zuten maketak entzunarazi zizkien: ‘Zabaleta eta biok asko harritu ginen, egiten genuunetik estiloa erabat ezberdina zelako’. Gaur egun ere, tarteka diskoa berrikusten du, eta piezaren bat bere pandero-eskoletan ere erabiltzen du; bere ustez, ‘disko horrek tabu asko hautsi zituen trikitixaren munduan; nire iritziz, Keparen lanik osatuenetakoa da’.

Errepertorioak erritmo tradizionaleko hamar konposizio eta inspirazio libreagoko hiru pieza, jazzean ohikoagoak direnak, uztartzen ditu: ‘Erdiko geltokia’, ‘Bera’ —non Imanol Urkizuren ahotsak Itxaso Gonzalezenarekin topo egiten duen— eta ‘Untzihaitz’, bossa nova ukituak dituena. Javi Alzola saxofoi-jotzailearen arabera, grabazioak Oskorriko Bixente, Anton eta Txarlirekin hasi ziren, Kepak miresten zituenak, Aitor Landeta baterian eta bera saxo eta flautan lagun zituztela. Geroago, Alberto Rodriguez gehitu zitzaien behin betiko taldea osatzeko. Javik gogorarazten duenez, helburua soinu ezberdin bat sortzea zen, trikia bandaren barruan integratuz eta jazz eragindako soloak eta moldaketak tartekatuz; zeregin horrek entsegu ugari eta talde-ahalegin handia eskatu zituen.

Itxaso Gonzalezek, jatorriz jazzekoa eta Amaya Uranga zein Gontzal Mendibilekin esperientzia duen abeslariak, emakumezkoen lehen ahotsa jarri zuen Keparen disko batean ‘Bera’ kantuarekin. Gogoratzen duenez, grabazio prozesua ezohikoa izan zen: ‘Kepak estudioan bildu gintuen guztiok, abestia entzun genuen, ahotsak probatu, zatiak zehaztu eta Jean Phocasek zuzenean grabatzera animatu gintuen. Lan egiteko modu horrek freskotasuna eta naturaltasuna eman zion gaiari’.

Konposizio guztiak banda osoarekin jotzen dira, eta Frédéric Gaillardeten teklatuekin eta Joxan Goikoetxea akordeoilariak erabilitako MIDIarekin aberasten dira. Letragile gisa, Kepak Xabier Amurizari eutsi zion ‘Akelarretik Josapatera’ lanean, eta Jon Sarasua bertsolari gaztearengana jo zuen ‘Bera’, ‘Espetxea’ eta ‘Zer espero’ kantuetarako; horrela, maitasunetik hasi eta espetxeko bizitzari edo laneko ziurgabetasunei buruzko hausnarketaraino doazen gaiak jorratu zituen, hesi berriak hautsiz. Azala Mikel Alonsok atera zuen Barakaldon; bertan Kepa serio ageri da lehen planoan, eta Imanol eta Zabaleta irribarrez atzean, soinu-proba baten eta ondorengo kontzertuaren artean ateratako argazkian.

Diskoetxea: Elkar. Ekoizpena: Kepa Junkera